یکی بود،یکی نبود غیر از خدا هیچ کس نبود

در زمانهای قدیم در شهر بغداد مرد تاجری زندگی می کرد که زنی باایمان و خداترس و پرهیزکار داشت ، اما خودش انسانی بی ایمان و طمعکار بود و تنها پول و ثروت برایش مهم بود و بس. او دوست داشت ثروتش روزبه روز زیادتر شود.  به همین دلیل به فکر نیازمندان نبود و به هیچ کس کمک نمی کرد. زنش به او می گفت:« خداوند به تو لطف کرده و به کار و کسبت رونق داده است. تو این ثروت را به خواست خدا به دست آورده ای ، پس اینقدر خسیس نباش و به فقرا و نیازمندان هم کمک کن تا خدا از تو راضی باشد.» اما تاجر از این حرفها خوشش نمی آمد . او از اینکه می دید زنش برای شروع هرکاری بسم الله الرحمن الرحیم
می گوید، ناراحت بود و می گفت:« چرا هرکاری که می خواهی بکنی به نام خدا می گویی؟ مگر به خودت اطمینان نداری؟» زن جواب می داد:« آخر وقتی من به یاد خدا باشم ، او هم به یاد من خواهد بود و کمکم خواهد کرد.» اما این حرفها در دل  تاجرطماع ، اثری نداشت.

اشاره به:

ضرب المثلهای از خجالت آب شدن و درس را فوت آب بودن

خواب می دیدم تو مدرسه

حساب داریم با هندسه

مادر

سلام سلام مادرم

مادر مهربونم

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست

یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست



به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس

که به هر حلقه زلف تو گرفتاری هست



گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست

در و دیوار گواهی بدهد کاری هست **



هر که عیبم کند از عشق و ملامت گوید

تا ندیدست تو را بر منش انکاری هست **



صبر بر جور رقیبت چه کنم، گر نکنم

همه دانند که در صحبت گل، خاری هست



نه من خام طمع، عشق تو می‌ورزم و بس

که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست **



باد، خاکی ز مقام تو بیاورد و ببرد

آب هر طیب که در کلبه عطاری هست **



من چه در پای تو ریزم که سزای تو بود

سر و جان را نتوان گفت که مقداری هست



همه را هست همین داغ محبت که مراست

نه که مستم من و در خیل تو هشیاری هست



من از این دلق مرقع به درآیم روزی

تا همه خلق بدانند که زناری هست 



عشق سعدی نه حدیثی است که پنهان ماند

داستانیست که بر هر سر بازاری هست 

عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی  

ای پسر جام می‌ام ده که به پیری برسی 

چه شکرهاست در این شهر که قانع شده‌اند

شاهبازان طریقت به مقام مگسی 

دوش در خیل غلامان درش می‌رفتم

گفت ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی

با دل خون شده چون نافه خوشش باید بود

هر که مشهور جهان گشت به مشکین نفسی

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش

وه که بس بی‌خبر از غلغل چندین جرسی 

بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن

حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی 

تا چو مجمر نفسی دامن جانان گیرم

جان نهادیم بر آتش ز پی خوش نفسی

چند پوید به هوای تو ز هر سو حافظ  

یسر الله طریقا بک یا ملتمسی
  

آن شنیدستی که در عهد عمر                     بود چنگی مطربی با کر و فر
بلبل از آواز او بی‌خود شدی                         یک طرب ز آواز خوبش صد شدی
مجلس و مجمع دمش آراستی                     وز نوای او قیامت خاستی
همچو اسرافیل کوازش بفن                          مردگان را جان در آرد در بدن
یا رسیلی بود اسرافیل را                             کز سماعش پر برستی فیل را
سازد اسرافیل روزی ناله را                           جان دهد پوسیده‌ی صدساله را
انبیا را در درون هم نغمه‌هاست                     طالبان را زان حیات بی‌بهاست
نشنود آن نغمه‌ها را گوش حس                     کز ستمها گوش حس باشد نجس
نشنود نغمه‌ی پری را آدمی                           کو بود ز اسرار پریان اعجمی
گر چه هم نغمه‌ی پری زین عالمست               نغمه‌ی دل برتر از هر دو دمست
که پری و آدمی زندانیند                                هر دو در زندان این نادانیند
معشر الجن سوره‌ی رحمان بخوان                  تستطیعوا تنفذوا را باز دان
نغمه‌های اندرون اولیا                                    اولا گوید که ای اجزای لا
هین ز لای نفی سرها بر زنید                        این خیال و وهم یکسو افکنید
ای همه پوسیده در کون و فساد                     جان باقیتان نرویید و نزاد
گر بگویم شمه‌ای زان نغمه‌ها                         جانها سر بر زنند از دخمه‌ها
گوش را نزدیک کن کان دور نیست                   لیک نقل آن به تو دستور نیست
هین که اسرافیل وقتند اولیا                            مرده را زیشان حیاتست و نما
جان هر یک مرده‌ای از گور تن                          بر جهد ز آوازشان اندر کفن
گوید این آواز ز آواها جداست                           زنده کردن کار آواز خداست
ما بمردیم و بکلی کاستیم                             بانگ حق آمد همه بر خاستیم
بانگ حق اندر حجاب و بی حجاب                    آن دهد کو داد مریم را ز جیب
ای فناتان نیست کرده زیر پوست                     باز گردید از عدم ز آواز دوست
مطلق آن آواز خود از شه بود                           گرچه از حلقوم عبدالله بود
گفته او را من زبان و چشم تو                          من حواس و من رضا و خشم تو
رو که بی یسمع و بی یبصر توی                       سر توی چه جای صاحب‌سر توی
چون شدی من کان لله از وله                            من ترا باشم که کان الله له
گه توی گویم ترا گاهی منم                              هر چه گویم آفتاب روشنم
هر کجا تابم ز مشکات دمی                            حل شد آنجا مشکلات عالمی
ظلمتی را کفتابش بر نداشت                           از دم ما گردد آن ظلمت چو چاشت
آدمی را او بخویش اسما نمود                           دیگران را ز آدم اسما می‌گشود
خواه ز آدم گیر نورش خواه ازو                            خواه از خم گیر می خواه از کدو
کین کدو با خنب پیوستست سخت نی               چو تو شاد آن کدوی نیکبخت
گفت طوبی من رآنی مصطفی                          والذی یبصر لمن وجهی رای
چون چراغی نور شمعی را کشید                      هر که دید آن را یقین آن شمع دید
همچنین تا صد چراغ ار نقل شد                         دیدن آخر لقای اصل شد
خواه از نور پسین بستان تو آن                          هیچ فرقی نیست خواه از شمع جان
خواه بین نور از چراغ آخرین                              خواه بین نورش ز شمع غابرین 

به قربانت شوم خواهر

بگو,حالت چطور است؟

اگر از حال من جویا شوی,جانم!

بحمدا لله سلامت,زنده هستم شکر-

ملالی نیست جز دوری دیدارت.

نمیدونی که چون من دستخطت را

زیارت کردم-ای خواهر!

درون پوست از شادی نگنجیدم.

باری...بگو ببینم

که بابا ترک کرد

تریاک را یا نه ؟

کل اسماعیل رفت مکه ؟

حسین از اجباری برگشت؟

ولی _خواهر؟

شنیدم که در این روزهای بحرانی

توهم دختری زاییدی!هان؟

اسمش را بذار کبری

به یاد ننجون پیری که داشتیم,مرد

خواهر جان!

غرض از جمله ی آخر,در آن نامه نفهمیدم,

که منظورت چه میباشد ؟

نوشتی:ارث مادر!

عزیزم!بالکه یادت رفت تا یک شاهی آخر,همه

صرف جهازت,شد!

فقط یک طشت مس مانده,

که آن هم پیش مش عباس,گروی پنج تومان است؟

ولیکن مهربانم!

اگر منظورت از پرده قلم کار است و

طاق شال و

آن یک تکه ترمه

که طاق شال را در مرگ ننجون !مرده شو برددااشت!

وآن یک تکه ترمه را برایت می فرستم.

ولی پرده قلمکارها,به مثل لانه ی زنبور

سوراخ است.

غرض خواهر!

خلاصه میکنم

ناراحتم خیلی:

شنیدم مشد حسن هم خواستگاری کرده از لیلی

به لیلی هم بگئو:

_این بود عشقت؟ تف!

بگو...خواهر!

بگو دیگر گذشت آن عهد

آن شب

آن سحر

آن

خواهر جون!

سه هفته نامه نفرستاده بودی

دلم شور ترا می زد.

در آن جاها نمیدانم!

ولی اینجا که شهر امن و امان است.

از این حرفها نباید...

سلامم را به ا سماعیل و عباس و زلیخا(مادر لیلی)

رسان,خواهر!تمام بچه هارا دیده بوسی کن!

جواب فوری, کوتاهی نکن این بار!

زیاده عرض نیست_باقی بقایت.

نصرت رحمانی 

یک مرد چوپان

توی صحرا بود

نی لبک می زد

وقتی تنها بود

یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیچ کس نبود

توی یه روستا مردی زندگی می کرد به اسم صادق که مردم صداش می کردند عموصادق.عمو صادق گاو شیرده قشنگی داشت. گاوش خیلی شیر می داد. زن عمو صادق با شیرگاوشون پنیر و خامه و کشک و دوغ درست می کرد. یه مقدار از شیرش رو هم می فروختند و پولی درمی آوردند.

 یکی بود یکی نبود

جز خدا خدا هیچ چی نبود

زیر این تاق کبود

نه ستاره


نه سرود


عمو صحرا تپلی بادو تا لپ گلی

پاو دستش کوچولو