صحرا
چه زیبا بود
وقتی که
می بارید
در دامنش باران.

هرسو، گلی رنگین
سرخ و …
سپید و زرد
چون چهره یاران

اینجا ، شقایقها
آنجا گل لاله
پایین درخت توت
بالا سپیداران

آهوی صحرایی
هرجا پراکنده
در آسمان خورشید
با چهره ای تابان

تیهو و بلدرچین
با قمری ودًرنا
سرمست و پرغوغا
در جمع دلداران

برخیز و کاری کن
تا توشه برچینی
از اول نوروز
تا آخر آبان

همچون طبیعت شو
دارا و بخشنده
بنگر در این صحرا
گسترده چون* دامان.

• چون = چگونه